نقدها و نمرات فیلم جزیره برگمان؛ یک درام رابطه‌محور چندلایه (جشنواره کن 2021)

[ad_1]

فیلم سینمایی «جزیره برگمان» (Bergman Island) به کارگردانی میا هانسن-لووه یکشنبه این هفته در جشنواره بین‌المللی فیلم کن ۲۰۲۱ به نمایش درآمد.

هانسن-لووه ساخت آثار بلند داستانی را سال ۲۰۰۷ با فیلم «همه‌چیز بخشیده شده است» (All Is Forgiven) آغاز کرد. فیلم دوم این فیلم‌ساز «پدر فرزندان من» (Father of My Children) در بخش نوعی نگاه جشنواره فیلم کن ۲۰۰۹ به نمایش درآمد و جایزه ویژه هیات داوران این جشنواره را به خود اختصاص داد. اثر شاخص دیگر او «آنچه در پیش است» (Things to Come‎) با بازی ایزابل هوپر سال ۲۰۱۶ منتشر شد و جایزه خرس نقره‌ای جشنواره فیلم برلین را برای بهترین کارگردانی نصیب این هنرمند کرد.

جزیره برگمان درباره یک زوج فیلم‌ساز آمریکایی است؛ این دو برای نوشتن‌ فیلم‌نامه‌های آثارشان به جزیره‌ای سفر می‌کنند که الهام‌بخش اینگمار برگمان بوده است. با گذر روزهای تابستان و پیشرفت فیلم‌نامه‌ها به تدریج مرزهای تشخیص خیال از واقعیت مبهم می‌شود.

جزیره برگمان با استقبال منتقدان انگلیسی‌زبان مواجه شده است. از مجموع ۷ نقدی که در وبسایت متاکریتیک درباره این اثر سینمایی گردآوری شده ۶ نقد مثبت و یک نقد میانه بوده تا در نهایت امتیاز ۸۰ از ۱۰۰ را برای فیلم رقم بزند. بررسی ۱۳ نقد جمع‌آوری‌شده در وبسایت راتن تومیتوز هم نشان می‌دهد ۶۹ درصد منتقدان از این اثر سینمایی رضایت داشته‌اند.

نهایتا متوسط امتیازهای منتقدان بین‌المللی مجله فیلم اسکرین به فیلم جزیره برگمان ۲.۲ ستاره از ۴ ستاره بوده که نشان می‌دهد از نظر این منتقدان فیلم اثری بین متوسط تا خوب (بیشتر نزدیک به متوسط) ارزیابی شده است.

در ادامه تکه‌هایی از نقدهای منتقدان انگلیسی‌زبان درباره فیلم جزیره برگمان را مرور می‌کنیم.

فیلم جزیره برگمان

تلگراف – رابی کالین

امتیاز: ۱۰۰ از ۱۰۰

آنتونی سندرز (با بازی تیم راث) یک کارگردان تحسین‌شده بریتانیایی و از هواداران سرسخت اینگمار برگمان است. او و شریک زندگی‌اش کریس (با بازی ویکی کریپس) که خود یک فیلم‌ساز است برای یافتن محیطی دنج و نوشتن فیلم‌نامه به جزیره سوئدی فارو رفته‎‌اند؛ جزیره‌ای که از اوایل دهه ۱۹۶۰ تا زمان مرگ برگمان پناهگاه روزهای سخت او بوده است. این زوج در خانه برگمان اقامت می‌کنند و حتی در تختی می‌خوابند که در شاهکار سال ۱۹۷۳ او «صحنه‌هایی از یک ازدواج» (Scenes from a Marriage) مورد استفاده قرار گرفته بود. جایی از فیلم صاحب‌خانه با افتخار به این فیلم اشاره کرده و می‌گوید: «فیلمی که باعث شد میلیون‌ها نفر طلاق بگیرند.»

البته زوج فیلم‌ حتی نزدیک به مرحله طلاق نیستند اما نوعی خونسردی دوستانه در رابطه‌شان حاکم است که نشان می‌دهد گویا هر کدام نقش‌شان را در رابطه پذیرفته‌اند.

بازی ویکی کریپس خارق‌العاده است و در نوعی هماهنگی و ادراک متقابل بسیار طبیعی با راث قرار دارد؛ نوعی هماهنگی که از طریق آن می‌توانید تمام ظرایف جریان رابطه را به خوبی حس کنید. راث هم در این اثر سینمایی یکی از بهترین بازی‌های سال‌های اخیرش را ارایه کرده است.

ایندی‌وایر – دیوید ارلیچ

امتیاز: ۹۱ از ۱۰۰

جزیره برگمان یک اثر چندلایه عاشقانه، فیلمی کم‌یاب و بسیار برجسته است. داستان آرام میا هانسن-لووه درباره فقدان، عشق و تجدید حیات هنری چنان تضاد شدیدی با فیلم‌های ساخته شده در فارو دارد که تمام صحنه‌های آن نشان می‌دهد چگونه داستان می‌تواند در تمام سطوح بر واقعیت غلبه کند.

به بیان دیگر باید گفت فیلم هانسن-لووه ابدا ادای دینی به اینگمار برگمان نیست یا دست کم نه از آن دست ادای دین‌هایی که برای‌شان باید اعتقاد راسخ امثال پل شریدر را به برگمان داشته باشید و بعد با فیلمی مثل  «نخستین اصلاح‌شده» (First Reformed) به «نور زمستانی» (Winter Light) ادای دین کنید.

گرچه تقریبا در تمام صحنه‌های فیلم حرف برگمان در میان است و نام فیلم‌های او را هر کجای این اثر سینمایی می‌شنویم اما در پازل انعطاف‌پذیر فیلم برگمان بیشتر وسیله است تا یک هدف.

شخصیت‌های فیلم هانسن-لووه به این سادگی‌ها تغییر نمی‌کنند؛ شخصیت‌هایی که احساس هویت‌شان چنان به حرفه‌شان وابسته است که گویا همیشه در معرض خطر غرق‌شدن درون رویاهاشان قرار دارند. اما آنچه کریس را از بقیه جدا می‌کند – و آنچه باعث می‌شود فیلم جزیره برگمان یک بُعد درخشان جدید به آثار هانسن-لووه اضافه کند – این است که حرفه او به عنوان هنرمند دقیقا همان چیزی است که موجب رهایی‌اش می‌شود.

کریس با الهام از برگمان می‌خواهد از تخیلات خودش یک جزیره فارو بسازد؛ جزیره‌ای که به او امکان بدهد همچون در یک آینه (نام یکی از فیلم‌های برگمان) به ازدواج بهبودی‌ناپذیرش بنگرد و پیش از آنکه خیلی دیر شود خود را از دست تونی رها کند.

ورایتی – اوون گلایبرمن

امتیاز: ۸۰ از ۱۰۰

جزیره برگمان درام جذاب و شاعرانه جدید میا هانسن-لووه روایتگر داستان یک زوج فیلم‌ساز است. تونی (با بازی تیم راث) که نسبت به همسرش در دنیای سینما مشهورتر است و کریس (با بازی ویکی کریپس) که موفق شده در جهان سینما برای خود جایگاه مستقلی دست و پا کند. این دو دختری هم دارند که با بستگان‌شان زندگی می‌کند و فیلم درباره سفر آن‌ها به جزیره فارو در دریای بالتیک و ساکن‌شدن‌شان در یک کلبه روستایی دورافتاده با یک آسیاب‌ بادی در حیاط پشتی‌اش است. آن‌ها این محیط را برای تعطیلات تابستانی اجاره کرده‌اند تا بتوانند روی فیلم‌نامه‌های آثار جدیدشان کار کنند.

البته یافتن چنین مکانی در جزیره زیبایی جنوب شرق سوئد اتفاقی نیست؛ اینجا مکانی بوده که توسط اینگمار برگمان مشهور شد. او تعدادی از آثارش مثل «همچون در یک آینه» (Through a Glass Darkly)، «پرسونا» (Persona) و «ساعت گرگ و میش» (Hour of the Wolf) را در این جزیره فیلم‌برداری کرد و سال ۱۹۶۵ هم برای زندگی به این محیط نقل مکان کرد.

با پیشرفت فیلم به تدریج می‌توانیم دورشدن فزاینده این زوج را از هم حس کنیم. این دو قرار است با هم به تور اتوبوسی برگمان بروند اما کریس تونی را رها می‌کند و می‌گذارد او تنها به این تور برود در حالی که خود بررسی‌های شخصی‌اش از جزیره را دنبال می‌کند. هنگامی هم که کریس به تونی می‌گوید برای نوشتن فیلم‌نامه دچار مشکل شده و از او کمک می‌خواهد، تونی کمکی نمی‌کند و البته نه از سر غرور بلکه به این خاطر که برای استعداد کریس احترام قایل است و معتقد است او خود تنها کسی است که می‌تواند در این حوزه به خودش کمک کند. در واقع فیلم تقریبا به هر مشکلی که ممکن است بین این زوج پدید بیاید اشاره کرده و با توجهی مختصر از آن عبور می‌کند؛ مشکلاتی همچون رقابت هنری، گرایش‌های خیانتکارانه و دوری‌کردن کریس از رابطه.

امتیاز منتقدان کن 2021

[ad_2]

Source link

Recommended Articles

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.